Medicijnen te koop

IN AMERIKA MOGEN MEDICIJNEN NU ZELFS OP TV AAN DE MAN GEBRACHT WORDEN. HET GEVOLG IS DAT PATIËNTEN GERICHT OM SPECIFIEKE MIDDELEN VRAGEN. WIE SCHRIJFT HET RECEPT: PATIËNT OF DOKTER?

Dit voorjaar was ik op bezoek bij de universiteit van Chicago. Wat de meeste indruk op me maakte, was niet de immense omvang van Lake Michigan, niet de vlakte van de Great Plains en ook niet de deepdish pizza. Het meest overweldigd werd ik door medicijnen. Ik kwam ze overal tegen: in tijdschriftadvertenties, bij de balies op de luchthavens, maar vooral in de ether. Telkens wanneer ik ’s morgens de tv aandeed voor het ontbijtjournaal, hoorde ik het ene spotje na het andere over Cialis of Claritine of de nieuwe slaappil Lunesta (eszopiclone).
Het is elf jaar geleden dat het Amerikaanse Congres, toen gedomineerd door de Republikeinen, toestond dat de farmaceutische industrie ging adverteren. Sindsdien richten de medicijnenfabrikanten hun marketing direct op het publiek. Tussen 1997 en 2005 namen de bedragen die aan direct-to-consumer (DTC) marketing werden besteed, twee keer zo snel toe als de bedragen voor onderzoek en ontwikkeling van nieuwe producten of voor de promotie van bestaande middelen onder artsen. In 2005 spendeerden de medicijnfabrikanten 4,2 miljard dollar aan DTC-advertenties, en dat cijfer stijgt per jaar nog steeds met 20 procent.
Deze tactiek heeft een revolutie veroorzaakt in de manier waarop patiënten een middel krijgen voorgeschreven. De consument raakt namelijk steeds meer vertrouwd met de laatste ontwikkelingen in geneesmiddelen en vraagt specifiek om een bepaald middel. Vorig jaar hield Consumer Reports een enquête waaruit bleek dat meer dan driekwart van de artsen die de enquête invulden, zei dat hun patiënten specifiek om middelen vroegen waarvoor op tv reclame was gemaakt. Wat me nog meer alarmeerde is het feit dat meer dan tweederde van de artsen toegaf dat ze het middel dat hun patiënt vroeg, ook echt voorschreven. In plaats van een middel voor te schrijven dat zij zelf, arts met verstand van zaken, hadden geselecteerd, gaven ze patiënten een middel dat de patiënt zelf had uitgekozen.
Dat is op zichzelf al onwenselijk, maar het grootste probleem is dat een tv-reclame geen evenwichtige informatie geeft over de nadelen van een middel.

  ...

Lees het hele artikel:

Bestel dit nummer of    log in als u abonnnee bent.

Trefwoorden
Lynne McTaggart adverteren door farmacie