Urineweginfecties
Urineweginfecties kunnen pijnlijk zijn, en voortdurend terugkomen. Hoe ontstaan zulke infecties eigenlijk? En welke methoden uit de natuurgeneeskunde hebben hun nut bewezen?
Cystitis, blaasontsteking of urineweginfectie (UWI) komt meer voor bij vrouwen in alle leeftijden dan bij mannen. De symptomen zijn: langzame en pijnlijke urinelozing, frequente of voortdurende aandrang die licht tot dringend kan zijn. De urine ziet er vaak wat melkachtig uit en kan vies ruiken doordat er pus en bacteriën in zitten. Vaak is de boosdoener Escherichia Coli, een bacterie die normaal voorkomt in de darmflora. Andere veelvoorkomende veroorzakers zijn diverse bacteriën en parasieten zoals rickettsiae, amoeben, Chlamydia, Mycoplasma, Proteus, Staphylococcus, Neisseria gonorrhoeae en Gardnerella vaginalis. In het laboratorium kan precies worden vastgesteld wat de ontsteking heeft veroorzaakt.
Natuurgeneeskundige oplossingen
Uit de natuurgeneeskunde komen twee manieren om een blaasontsteking te behandelen. De eerste is met behulp van D-mannose, een suiker die nauw verwant is aan gewone sucrose (suiker). Dit helpt vooral wanneer de ontsteking is ontstaan door besmetting met E. coli vanuit de darm. Darmbacteriën kunnen trouwens op vele manier bij de plasuitgang komen: via besmetting van het kruis van slips en onderbroeken, of door een verkeerde manier van afdrogen of afvegen na toiletgang.
Als E. coli via de plasbuis de blaas bereikt, hecht de bacterie zich aan de binnenbekleding met behulp van heel dunne haarvormige uitsteekseltjes genaamd fimbriae. Deze hechten zich aan de moleculen van D-mannose. Wanneer iemand met een blaasontsteking D-mannose gaat gebruiken, komt die suiker in het bloed, waarna er bloed met veel D-mannose gefilterd wordt door de nieren. Daardoor komt er veel van die suiker in de urine, die vervolgens vanuit de blaas door de plasbuis naar buiten stroomt en alle E. coli wegwast die hij tegenkomt en meeneemt de wc in. Bij een aanhoudende infectie moet D-mannose elke twee of drie uur genomen worden.
De tweede manier is inname van een extract van de Arctostaphylos uva-ursi (berendruif), een middel dat de Roma ook gebruiken. Bij een gerandomiseerd dubbelblind placebo gecontroleerd onderzoek werden 57 vrouwen die gezond waren (in de leeftijd van 32-63 jaar) maar die vaak een blaasontsteking hadden, verdeeld in twee groepen. De ene groep kreeg een maand lang het extract van uva-ursi, de andere groep een placebo die erop leek (driemaal daags een tablet). Gedurende het onderzoek werd er bij de vrouwen standaard bacteriologisch en gynaecologisch onderzoek verricht. Bij de follow-up na een jaar bleek dat 23 procent van diegenen die de placebo hadden gehad, dat jaar nog een keer of meer keren een blaasontsteking hadden gekregen versus 0 procent van diegenen die uva-ursi hadden gehad, en zonder bijwerkingen1.
Tags
blaasontsteking,
Harald Gaier,
berendruif,
cranberrysap
Lees het hele artikel:
Bestel dit nummer of log in als u abonnnee bent.
