Strijden, gestreden, omstreden
Het wordt tijd dat we kanker gaan bestrijden in plaats van elkaars ideeën en inspanningen. Gelukkig komt er geld vrij waardoor meer onafhankelijk onderzoek gedaan kan worden naar bevindingen van pioniers op dit gebied.
Vanaf de dag in 1971 dat Nixon de oorlog verklaarde aan kanker, heeft iedereen die bij deze strijd tegen kanker betrokken was, allerlei gelikte pr-campagnes gevoerd. Het leek wel alsof er een soort Kanker BV was opgericht, een groep van geneesmiddelfabrikanten, steunfondsen en onderzoeksinstellingen die zich erop toelegden de War against Cancer te winnen. In totaal investeerden zij maar liefst 2 biljoen dollar in de zoektocht naar effectieve behandelingen.
Tegenwoordig slaan oncologen zich op hun borst omdat ze een combinatie van chemotherapieën met neutraliserende middelen hebben ontwikkeld die de vreselijke bijwerkingen van de chemo moeten voorkomen of verhelpen. Ze zien dat als een overwinning. Ook scheppen ze op over ‘hogere responspercentages’ en over bepaalde vormen van kanker die inmiddels min of meer overwonnen zijn. Door deze pr-campagne zou u zomaar kunnen denken dat de strijd tegen kanker min of meer gestreden is, en dat verbaast me niets.
De waarheid ziet er echter anders uit. Jaarlijks kost kanker aan 7,6 miljoen mensen het leven, een cijfer dat elk jaar onstuitbaar stijgt. Dit is gelijk aan 13 procent van alle sterfgevallen op aarde. In Engeland was er onlangs op de radio een commercial te horen over de Marie Curie nurses, een organisatie die verpleegkundige zorg aan huis verleent aan terminaal zieken. Daarin werd er stilzwijgend vanuit gegaan dat de meesten van ons, zo niet iedereen, uiteindelijk aan kanker sterft, en dat we ons daar maar beter op kunnen voorbereiden zodat we, als we gaan, tenminste in ons eigen bed kunnen sterven. Minder dan de helft van alle patiënten heeft namelijk enige baat bij chemotherapie, bestraling en/of chirurgie, de drie pijlers van de reguliere behandeling. Niet alleen vinden de meeste patiënten geen baat bij de behandeling, ze worden er zelfs zieker van.
Ondanks dit beschamende resultaat is Kanker BV een andere strijd aangegaan en daarin legt hij meer daadkracht dan in de strijd tegen de woekerende cellen. Ik heb het over de strijd tegen elke mogelijke behandeling die niet past in de orthodoxe benadering. De geneeskunde, de overheid en de geldschieters, i.e. de farmaceutische industrie, die tegen 2012 waarschijnlijk jaarlijks 65 miljard dollar verdient aan kanker, hebben gezamenlijk steeds elke nieuwe veelbelovende vorm van behandeling onontvankelijk verklaard, en alle mannen en vrouwen veroordeeld die het waagden ze te onderzoeken.
Tags
Lynne McTaggart,
kanker,
frequentie,
aminozuren
Lees het hele artikel:
Bestel dit nummer of log in als u abonnnee bent.
